Category Archives: REFORMA AGRARNA GEN. POGODINA

POGODIN I DEKABRYŚCI

POGODIN I DEKABRYŚCI. Około 1860 roku odwiedził senatora W. Pogodina w Pałacu Dzięki jego stary przyjaciel dekabrysta Gabriel Stiepanowicz Batienkow (ros. Гавриил Степанович Батеньков (1793-1863)). Batienkow to postać wielowymiarowa i wielu talentów ale w Polsce nieznana - oficer (uczestnik wojny napoleońskiej), inżynier kolejowy i reformator, dekabrysta, poeta i filozof, mason i mistyk, zwiastun niektórych trendów…
Czytaj dalej

FABRYKA ARAKU NA DZIĘKACH

 FABRYKA ARAKU NA DZIĘKACH Po przejęciu Majoratu Osieckiego, generał Pogodin przeprowadził w 1837 roku na dużą skalę wycinkę drzew w lasach donacyjnych, a uzyskane drewno przeznaczył na naprawy zabudowań folwarcznych i chłopskich. W 1838 roku wybudował w Wiązownicy nową gorzelnię murowaną, krytą gontem, z częścią mieszkalną i piwnicami i młynkiem o jednym kole. Obok pobudowano…
Czytaj dalej

SECEMIN

SECEMIN W 1835 roku przekazano generałowi W. Pogodinowi w ramach majoratu Osiek  spory kompleks leśny należący wówczas do Nadleśnictwa Łagów, w tym wiązownicko-bukowski las z okręgami: Sękowe Łąki, Secemin, Jaźwiny, Buczyny i Zakubale. Lasy te były nadzorowane przez Straż Leśną w Wiązownicy. Po reformie agrarnej, przeprowadzonej w latach 1842-1856, wydzielono dla Strażnika (Strzelca) Leśnego odrębną…
Czytaj dalej

GUBERNIA RADOMSKA

KARTY PROWINCJI IMPERIUM ROSYJSKIEGO (1865). Pierwszy rozbiór Polski nastąpił w roku 1772, wieś Wiązownica znalazła się na krótko w zaborze austriackim (szkoda), by następnie na stałe znaleźć się w zaborze rosyjskim, najpierw w Guberni Sandomierskiej (1837 – 1844), a potem w Guberni Radomskiej, powiat Sandomierz, gmina Osiek (1844 – 1917). W carskiej Rosji wydano w…
Czytaj dalej

WIĄZOWNICKIE KARCZMY

WIĄZOWNICKIE KARCZMY (AUSTERIE). Najstarsze informacje o karczmach w Wiązownicy pochodzą z XV wieku i jak podaje Jan Długosz w Liber Beneficjorum wieś posiadała wówczas 45 łanów kmiecych, 2 karczmy, nad rzeką stały dwa młyny, zagrodnika, a z sołtysowania odprowadzano dziesięcinę do biskupa, probostwa w Koniemłotach i Wiązownicy [1]. Prawdopodobnie chodziło o karczmy zlokalizowane na Małej i Dużej.…
Czytaj dalej

KAMIENICA POGODINA W SANKT-PETERSBURGU

KAMIENICA POGODINA W SANKT- PETERSBURGU. Niedawno otrzymałem od Aleksandra Pietrowa, dziedzica Pałacu Dzięki, fotografię kamienicy w Petersburgu przy ulicy Targowej nr 5 (obecnie "Союза Печатниковa”), która w latach 1821 - 1835 należała do generała Wasilija (Bazylego) Pogodina. Kamienica ta ma ciekawą historię. Mieszkał w niej Pogodin razem z żoną Heleną (Eleną) Kazakow, trójką ich dzieci…
Czytaj dalej

SYTUACJA WSI PO OCZYNSZOWANIU

SYTUACJA WSI PO OCZYNSZOWANIU. Historyk S. Piątkowski w swoje pracy „Klęska intendenta. Senator Bazyli Pogodin jako donatariusz dób osiecki (1835-1863)” [1] zwraca uwagę, że reforma czynszowa, tak pożądana przez chłopów, nie przyniosła donatariuszowi spodziewanych korzyści. Przewlekłe prowadzenie procesu urządzania wsi, klęski żywiołowe w latach czterdziestych XIX wieku (długotrwałe opady i powodzie Wisły i jej dopływów)…
Czytaj dalej

KONTROWERS WSI SMERDYNA

KONTROWERS WSI SMERDYNA. W trakcie urządzania wsi Wiązownica przez generała Pogodina pojawiła się konieczność uregulowania granic zachodniej strony Osiedliska I (dzisiejsza W. Mała) z dobrami prywatnym wsi Smerdyna należącymi do hrabiego Juliana Ledóchowskiego. W dotychczasowym stanie granica ta przebiegała w liniach nieregularnych i poszarpanych od uroczyska zw. Śledziowe dalej poprzez uroczysko zw. U Granic, Smerdyńską…
Czytaj dalej

LIKWIDACJA DZIESIĘCINY

LIKWIDACJA DZIESIĘCINY (1865). Dziesięcina będąca reliktem epoki feudalnej utrzymywała się do drugiej połowy XIX wieku. W dobrach donacyjnych naliczana była na podstawie dawniejszych przepisów królewskich nadawanych kościołowi jeszcze przy erekcji bądź na podstawie zadawnionego zwyczaju. Dziesięcinę od chłopów pobierano na podstawie tabel prestacyjnych w postaci dziesięciny snopowej lub osepowej (2 - 3 snopy żyta z zagonu). Zamiana…
Czytaj dalej

POMNIKI UWŁASZCZENIOWE

POMNIKI UWŁASZCZENIOWE (1865). Po uwłaszczeniu chłopów w 1864 roku, w miastach i wsiach Królestwa Polskiego wzniesiono dziesiątki pomników wdzięczności dla łaskawego monarchy. Jeden z najokazalszych stanął na sandomierskim rynku w 1865 roku. Wysoki na kilka metrów, zwieńczony krzyżem neogotycki pomnik stanął na południowo-zachodniej pierzei rynku, dumnie dowodząc równie wysokich intencji imperatora. Na cokole umieszczono płaskorzeźbę…
Czytaj dalej